حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا ابْنُ الْغَسِيلِ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ مَحْمُودِ بْنِ لَبِيدٍ قَالَ: لَمَّا أُصِيبَ أَكْحُلُ سَعْدٍ يَوْمَ الْخَنْدَقِ فَثَقُلَ، حَوَّلُوهُ عِنْدَ امْرَأَةٍ يُقَالُ لَهَا: رُفَيْدَةُ، وَكَانَتْ تُدَاوِي الْجَرْحَى، فَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا مَرَّ بِهِ يَقُولُ: كَيْفَ أَمْسَيْتَ؟، وَإِذَا أَصْبَحَ: كَيْفَ أَصْبَحْتَ؟ فَيُخْبِرُهُ.
Mahmud ibn Labid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Xandaq kuni Saʼdning bilagidagi tomiri yaralanib, ahvoli ogʻirlashganda, uni Rufayda ismli, yaradorlarni davolaydigan bir ayolning oldiga koʻchirishdi. Nabiy ﷺ uning oldidan oʻtganlarida: «Kechni qanday qarshiladingiz?» deb, tongda esa: «Tongni qanday qarshiladingiz?» deb soʻrar, u esa (ahvolini) aytib berardi.