حَدَّثَنَا خَلَفُ بْنُ مُوسَى بْنِ خَلَفٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، عَنِ ابْنِ طِخْفَةَ الْغِفَارِيِّ، أَنَّ أَبَاهُ أَخْبَرَهُ، أَنَّهُ كَانَ مِنْ أَصْحَابِ الصُّفَّةِ، قَالَ: بَيْنَا أَنَا نَائِمٌ فِي الْمَسْجِدِ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ، أَتَانِي آتٍ وَأَنَا نَائِمٌ عَلَى بَطْنِي، فَحَرَّكَنِي بِرِجْلِهِ فَقَالَ: قُمْ، هَذِهِ ضَجْعَةٌ يُبْغِضُهَا اللَّهُ، فَرَفَعْتُ رَأْسِي، فَإِذَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ عَلَى رَأْسِي.
Savbon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ janoza bilan ketayotganlarida, u zotga bir ulov keltirildi, ammo u zot unga minishdan bosh tortdilar. (Janozadan) qaytganlarida esa, ularga bir ulov keltirildi va u zot unga mindilar. Shunda u zotdan (buning sababi) soʻraldi. U zot: «Albatta, farishtalar piyoda yurar edilar, men ular piyoda yurib turganda minishni (ravo) koʻrmadim. Ular ketganlaridan keyin esa mindim», dedilar.