حَدَّثَنَا عِصَامٌ، قَالَ: حَدَّثَنَا حَرِيزٌ، عَنْ سَلْمَانَ الأَلَهَانِيِّ، عَنْ فَضَالَةَ بْنِ عُبَيْدٍ، وَكَانَ مَجْمَعًا مِنَ الْمُجَامِعِ، فَبَلَغَهُ أَنَّ أَقْوَامًا يَلْعَبُونَ بِالْكُوبَةِ، فَقَامَ غَضْبَانًا يَنْهَى عَنْهَا أَشَدَّ النَّهْيِ، ثُمَّ قَالَ: أَلاَ إِنَّ اللاَّعِبَ بِهَا لَيَأْكُلُ قَمْرَهَا كَآكِلِ لَحْمِ الْخِنْزِيرِ، وَمُتَوَضِّئٍ بِالدَّمِ. يَعْنِي بِالْكُوبَةِ: النَّرْدَ.
Fazola ibn Ubayd (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: unga baʼzi kishilar kuba (nard) bilan oʻynayotgani haqidagi xabar yetdi. Shunda u gʻazablanib turdi va undan qattiq qaytardi, soʻng: «Ogoh boʻlingki, uni oʻynab, yutugʻini yeydigan kishi xuddi choʻchqa goʻshtini yeydigan va qon bilan tahorat oladigan kishi kabidir», dedi.