نَجِيحٍ أَبُو عُمَارَةَ قَالَ: سَمِعْتُ الْحَسَنَ يَقُولُ: لَقَدْ عَهِدْتُ الْمُسْلِمِينَ، وَإِنَّ الرَّجُلَ مِنْهُمْ لَيُصْبِحُ فَيَقُولُ: يَا أَهْلِيَهْ، يَا أَهْلِيَهْ، يَتِيمَكُمْ يَتِيمَكُمْ، يَا أَهْلِيَهْ، يَا أَهْلِيَهْ، مِسْكِينَكُمْ مِسْكِينَكُمْ، يَا أَهْلِيَهْ، يَا أَهْلِيَهْ، جَارَكُمْ جَارَكُمْ، وَأُسْرِعَ بِخِيَارِكُمْ وَأَنْتُمْ كُلَّ يَوْمٍ تَرْذُلُونَ. وَسَمِعْتُهُ يَقُولُ: وَإِذَا شِئْتَ رَأَيْتَهُ فَاسِقًا يَتَعَمَّقُ بِثَلاَثِينَ أَلْفًا إِلَى النَّارِ مَا لَهُ قَاتَلَهُ اللَّهُ؟ بَاعَ خَلاَقَهُ مِنَ اللهِ بِثَمَنِ عَنْزٍ، وَإِنْ شِئْتَ رَأَيْتَهُ مُضَيِّعًا مُرْبَدًّا فِي سَبِيلِ الشَّيْطَانِ، لاَ وَاعِظَ لَهُ مِنْ نَفْسِهِ وَلاَ مِنَ النَّاسِ.
Hasan Basriy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: U shunday der edi: «Men musulmonlarni koʻrgan edim: ulardan bir kishi tongda turib: ‹Ey ahli oilam, ey ahli oilam! Yetimingiz, yetimingiz! Ey ahli oilam, ey ahli oilam! Miskiningiz, miskiningiz! Ey ahli oilam, ey ahli oilam! Qoʻshningiz, qoʻshningiz!› deb (nido qilar) edi. Sizlarning yaxshilaringiz tez (olib) ketildi, sizlar esa har kuni tuban boʻlib bormoqdasiz.» Yana uning shunday deganini eshitdim: «Istasang, uni fosiq holida koʻrasan — oʻttiz ming (gunoh bilan) doʻzax tomon chuqur botib bormoqda. Unga nima boʻldi, Alloh uni halok qilsin?! U Alloh huzuridagi nasibasini bir echki bahosiga sotib yubordi. Istasang, uni (yaxshilikni) zoye qilguvchi, shayton yoʻlida qotib qolgan holida koʻrasan; unga na oʻzidan, na odamlardan bir nasihatchi bor.»