حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عِيسَى، قَالَ: حَدَّثَنَا عَبْدُ اللهِ بْنُ وَهْبٍ قَالَ: أَخْبَرَنِي مَخْرَمَةُ بْنُ بُكَيْرٍ، عَنْ أَبِيهِ قَالَ: سَمِعْتُ يَزِيدَ بْنَ عَبْدِ اللهِ بْنِ قُسَيْطٍ قَالَ: أَرْسَلَ عَبْدُ اللهِ بْنُ عُمَرَ غُلاَمًا لَهُ بِذَهَبٍ أَوْ بِوَرِقٍ، فَصَرَفَهُ، فَأَنْظَرَ بِالصَّرْفِ، فَرَجَعَ إِلَيْهِ فَجَلَدَهُ جَلْدًا وَجِيعًا وَقَالَ: اذْهَبْ، فَخُذِ الَّذِي لِي، وَلاَ تَصْرِفْهُ.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Sahla binti Suhayl Rasululloh ﷺ huzuriga keldi va: «Yo Rasululloh, Solim oldimga kirganida Abu Huzayfaning yuzida (norozilikni) koʻrayapman», dedi. Rasululloh ﷺ: «Uni emizib qoʻy», dedilar. U: «U soqolli-ku», dedi. U zot: «Uni emizib qoʻy, Abu Huzayfaning yuzidagi (norozilik) ketadi», dedilar. U ayol aytadi: Alloh nomiga qasamki, shundan keyin Abu Huzayfaning yuzida (bunday narsani) sezmadim.