حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ: حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ: حَدَّثَنَا حُصَيْنٌ قَالَ: سَمِعْتُ هِلاَلَ بْنَ يَسَافٍ يَقُولُ: كُنَّا نَبِيعُ الْبَزَّ فِي دَارِ سُوَيْدِ بْنِ مُقَرِّنٍ، فَخَرَجَتْ جَارِيَةٌ فَقَالَتْ لِرَجُلٍ شَيْئًا، فَلَطَمَهَا ذَلِكَ الرَّجُلُ، فَقَالَ لَهُ سُوَيْدُ بْنُ مُقَرِّنٍ: أَلَطَمْتَ وَجْهَهَا؟ لَقَدْ رَأَيْتُنِي سَابِعَ سَبْعَةٍ وَمَا لَنَا إِلاَّ خَادِمٌ، فَلَطَمَهَا بَعْضُنَا، فَأَمَرَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُعْتِقُهَا.
Suwayd ibn Muqarrin (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: bir choʻri chiqib, bir kishiga nimadir dedi, oʻsha kishi uning yuziga tarsaki tortdi. Shunda Suwayd ibn Muqarrin unga: «Uning yuziga tarsaki urdingmi? Men oʻzimni yetti kishining yettinchisi boʻlib koʻrganman, bizda bittagina xizmatkor bor edi, birimiz uni tarsaki urganida, Nabiy ﷺ unga uni ozod qilishni buyurgan edilar», dedi.