حَدَّثَنَا عَبْدُ اللهِ بْنُ مُحَمَّدٍ الْجُعْفِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ قَالَ: حَدَّثَنِي دَاوُدُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اللهِ مَوْلَى بَنِي هَاشِمٍ قَالَ: حَدَّثَنَي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ: أَخْبَرَتْنِي جَدَّتِي، عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ فِي بَيْتِهَا، فَدَعَا وَصِيفَةً لَهُ أَوْ لَهَا فَأَبْطَأَتْ، فَاسْتَبَانَ الْغَضَبُ فِي وَجْهِهِ، فَقَامَتْ أُمُّ سَلَمَةَ إِلَى الْحِجَابِ، فَوَجَدَتِ الْوَصِيفَةَ تَلْعَبُ، وَمَعَهُ سِوَاكٌ، فَقَالَ: لَوْلاَ خَشْيَةُ الْقَوَدِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، لَأَوْجَعْتُكِ بِهَذَا السِّوَاكِ.
Umm Salama (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ uning uyida edilar. U zot oʻzlarining (yoki Umm Salamaning) bir choʻri xizmatkorini chaqirdilar, u esa kechikdi. Gʻazab u zotning yuzlarida bilinib qoldi. Umm Salama pardaga borib, choʻrining oʻynab yurganini koʻrdi. U zotning qoʻllarida misvok bor edi va: «Qiyomat kunidagi qasosdan qoʻrqmaganimda, seni shu misvok bilan albatta ogʻritgan boʻlardim», dedilar.