حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ: حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْفَضْلِ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو مَسْلَمَةَ، عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، عَنْ مُطَرِّفٍ قَالَ: قَالَ أَبِي: انْطَلَقْتُ فِي وَفْدِ بَنِي عَامِرٍ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَقَالُوا: أَنْتَ سَيِّدُنَا، قَالَ: السَّيِّدُ اللَّهُ، قَالُوا: وَأَفْضَلُنَا فَضْلاً، وَأَعْظَمُنَا طَوْلاً، قَالَ: فَقَالَ: قُولُوا بِقَوْلِكُمْ، وَلاَ يَسْتَجْرِيَنَّكُمُ الشَّيْطَانُ.
Abdulloh ibn ash-Shixxir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Banu Omir vakillari bilan Rasululloh ﷺ ning huzurlariga bordim. «Sen bizning sayyidimizsan», dedik. U zot: «Sayyid (xojayin) tabarak va taolo boʻlmish Allohdir», dedilar. «Sen fazl jihatidan eng afzalimiz, saxovat jihatidan eng ulugʻimizsan», dedik. U zot: «Oʻz soʻzingizni, yoki soʻzingizning baʼzisini ayting; shayton sizlarni oʻziga ish boqar qilib olmasin», dedilar.