حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ أَبِي الْعَبَّاسِ وَيُونُسُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عُثْمَانَ قَالَ إِبْرَاهِيمُ بْنُ أَبِي الْعَبَّاسِ ابْنَ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ حَاطِبٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ جَدِّهِ مُحَمَّدِ بْنِ حَاطِبٍ عَنْ أُمِّهِ أُمِّ جَمِيلٍ بِنْتِ الْمُجَلِّلِ قَالَتْأَقْبَلْتُ بِكَ مِنْ أَرْضِ الْحَبَشَةِ حَتَّى إِذَا كُنْتُ مِنْ الْمَدِينَةِ عَلَى لَيْلَةٍ أَوْ لَيْلَتَيْنِ طَبَخْتُ لَكَ طَبِيخًا فَفَنِيَ الْحَطَبُ فَخَرَجْتُ أَطْلُبُهُ فَتَنَاوَلْتُ الْقِدْرَ فَانْكَفَأَتْ عَلَى ذِرَاعِكَ فَأَتَيْتُ بِكَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا مُحَمَّدُ بْنُ حَاطِبٍ فَتَفَلَ فِي فَاكَ وَمَسَحَ عَلَى رَأْسِكَ وَدَعَا لَكَ وَجَعَلَ يَتْفُلُ عَلَى يَدِكَ وَيَقُولُ أَذْهِبْ الْبَاسَ رَبَّ النَّاسِ وَاشْفِ وَأَنْتَ الشَّافِي لَا شِفَاءَ إِلَّا شِفَاؤُكَ شِفَاءً لَا يُغَادِرُ سَقَمًاقَالَتْ فَمَا قُمْتُ بِكَ مِنْ عِنْدِهِ حَتَّى بَرَأَتْ يَدُكَ

Muhammad ibn Hotib onasi Ummu Jamil binti Mujallildan rivoyat qiladi. U (onasi Muhammadga) aytdi: Men seni Habasha yeridan olib keldim. Madinaga bir yoki ikki kechalik yoʻl qolganda senga taom pishirdim, oʻtin tugab qolgach, uni izlab chiqdim va qozonni ushlab olgan edim, u sening bilagingga agʻdarilib ketdi. Shunda men seni Nabiy ﷺ huzurlariga olib bordim va: «Otam-onam sizga fido boʻlsin, ey Allohning Rasuli, bu Muhammad ibn Hotibdir», dedim. U zot sening ogʻzingga (tuporlarini) puflab, boshingni siladilar va senga duo qildilar. Qoʻlingga puflab: «Ey odamlarning Robbi, azobni ketkaz, shifo ber, Shifo beruvchi Sensan; Sening shifoingdan boʻlak shifo yoʻq — kasallik qoldirmaydigan shifo (ber)», der edilar. U aytdi: Men seni koʻtarib u zotning huzurlaridan turmasimdanoq qoʻling tuzalib qoldi.Муҳаммад ибн Ҳотиб онаси Умму Жамил бинти Мужаллилдан ривоят қилади. У (онаси Муҳаммадга) айтди: Мен сени Ҳабаша еридан олиб келдим. Мадинага бир ёки икки кечалик йўл қолганда сенга таом пиширдим, ўтин тугаб қолгач, уни излаб чиқдим ва қозонни ушлаб олган эдим, у сенинг билагингга ағдарилиб кетди. Шунда мен сени Набий ﷺ ҳузурларига олиб бордим ва: «Отам-онам сизга фидо бўлсин, эй Аллоҳнинг Расули, бу Муҳаммад ибн Ҳотибдир», дедим. У зот сенинг оғзингга (тупорларини) пуфлаб, бошингни силадилар ва сенга дуо қилдилар. Қўлингга пуфлаб: «Эй одамларнинг Робби, азобни кетказ, шифо бер, Шифо берувчи Сенсан; Сенинг шифоингдан бўлак шифо йўқ — касаллик қолдирмайдиган шифо (бер)», дер эдилар. У айтди: Мен сени кўтариб у зотнинг ҳузурларидан турмасимданоқ қўлинг тузалиб қолди.