حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ حَدَّثَنَا أَبِي قَالَ سَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ أَبِي يَعْقُوبَ يُحَدِّثُ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ سَعْدٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ قَالَرَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَغْلَتَهُ وَأَرْدَفَنِي خَلْفَهُ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا تَبَرَّزَ كَانَ أَحَبَّ مَا تَبَرَّزَ فِيهِ هَدَفٌ يَسْتَتِرُ بِهِ أَوْ حَائِشُ نَخْلٍ فَدَخَلَ حَائِطًا لِرَجُلٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَإِذَا فِيهِ نَاضِحٌ لَهُ فَلَمَّا رَأَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَنَّ وَذَرَفَتْ عَيْنَاهُ فَنَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَمَسَحَ ذِفْرَاهُ وَسَرَاتَهُ فَسَكَنَ فَقَالَ مَنْ رَبُّ هَذَا الْجَمَلِ فَجَاءَ شَابٌّ مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالَ أَنَا فَقَالَ أَلَا تَتَّقِي اللَّهَ فِي هَذِهِ الْبَهِيمَةِ الَّتِي مَلَّكَكَ اللَّهُ إِيَّاهَا فَإِنَّهُ شَكَاكَ إِلَيَّ وَزَعَمَ أَنَّكَ تُجِيعُهُ وَتُدْئِبُهُ ثُمَّ ذَهَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْحَائِطِ فَقَضَى حَاجَتَهُ ثُمَّ تَوَضَّأَ ثُمَّ جَاءَ وَالْمَاءُ يَقْطُرُ مِنْ لِحْيَتِهِ عَلَى صَدْرِهِ فَأَسَرَّ إِلَيَّ شَيْئًا لَا أُحَدِّثُ بِهِ أَحَدًا فَحَرَّجْنَا عَلَيْهِ أَنْ يُحَدِّثَنَا فَقَالَ لَا أُفْشِي عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سِرَّهُ حَتَّى أَلْقَى اللَّهَ
Abdulloh ibn Jaʼfar (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺ xachirlariga mindilar va meni ortlariga mingashtirib oldilar. Rasululloh ﷺ hojat chiqarganlarida, eng yaxshi koʻrgan (joylari) — pana qiladigan biror doʻnglik yoki xurmozor edi. U zot ansorlardan boʻlgan bir kishining bogʻiga kirdilar; qarasalar, unda uning suv tashiydigan tuyasi bor ekan. U Nabiy ﷺni koʻrgach, nola qildi va koʻzlaridan yosh oqdi. Rasululloh ﷺ (ulovdan) tushib, uning quloqlari ortini va yagʻrinini siladilar, u esa tinchidi. Soʻng: «Bu tuyaning egasi kim?» dedilar. Ansorlardan bir yigit kelib: «Men», dedi. U zot: «Alloh seni egasi qilgan bu hayvon haqida Allohdan qoʻrqmaysanmi? U menga sendan shikoyat qildi va sen uni och qoldirasan hamda horitasan, deb daʼvo qildi», dedilar. Soʻng Rasululloh ﷺ bogʻ ichiga borib, hojatlarini chiqardilar, soʻng tahorat oldilar, soʻng soqollaridan koʻkraklariga suv tomib turgan holda keldilar va menga bir narsani sir qilib aytdilarki, men uni hech kimga soʻzlamayman. Biz undan buni bizga soʻzlab berishini qattiq talab qildik, u esa: «Men Rasululloh ﷺning sirlarini to Allohga yoʻliqqunimcha oshkor qilmayman», dedi.Абдуллоҳ ибн Жаъфар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ хачирларига миндилар ва мени ортларига мингаштириб олдилар. Расулуллоҳ ﷺ ҳожат чиқарганларида, энг яхши кўрган (жойлари) — пана қиладиган бирор дўнглик ёки хурмозор эди. У зот ансорлардан бўлган бир кишининг боғига кирдилар; қарасалар, унда унинг сув ташийдиган туяси бор экан. У Набий ﷺни кўргач, нола қилди ва кўзларидан ёш оқди. Расулуллоҳ ﷺ (уловдан) тушиб, унинг қулоқлари ортини ва яғринини силадилар, у эса тинчиди. Сўнг: «Бу туянинг эгаси ким?» дедилар. Ансорлардан бир йигит келиб: «Мен», деди. У зот: «Аллоҳ сени эгаси қилган бу ҳайвон ҳақида Аллоҳдан қўрқмайсанми? У менга сендан шикоят қилди ва сен уни оч қолдирасан ҳамда ҳоритасан, деб даъво қилди», дедилар. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ боғ ичига бориб, ҳожатларини чиқардилар, сўнг таҳорат олдилар, сўнг соқолларидан кўкракларига сув томиб турган ҳолда келдилар ва менга бир нарсани сир қилиб айтдиларки, мен уни ҳеч кимга сўзламайман. Биз ундан буни бизга сўзлаб беришини қаттиқ талаб қилдик, у эса: «Мен Расулуллоҳ ﷺнинг сирларини то Аллоҳга йўлиққунимча ошкор қилмайман», деди.