حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الزُّبَيْرِيُّ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ عُمَرَ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ كُنْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزَاةٍ فَحَلَفْتُ لَا وَأَبِي فَهَتَفَ بِي رَجُلٌ مِنْ خَلْفِي فَقَالَ لَا تَحْلِفُوا بِآبَائِكُمْ فَإِذَا هُوَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ.
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U aytadi: Men Paygʻambar ﷺ bilan bir gʻazotda edim. Men: «Yoʻq, otamga qasamki», deb qasam ichib yubordim. Shunda ortimdan bir kishi menga: «Otalaringiz bilan qasam ichmanglar», deb qichqirdi. Qarasam, u Paygʻambar ﷺ ekanlar.