حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَنْبَأَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ قَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ كُنْتُ فِي رَكْبٍ أَسِيرُ فِي غَزَاةٍ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَحَلَفْتُ فَقُلْتُ لَا وَأَبِي فَنَهَرَنِي رَجُلٌ مِنْ خَلْفِي وَقَالَ لَا تَحْلِفُوا بِآبَائِكُمْ فَالْتَفَتُّ فَإِذَا أَنَا بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ.
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Men bir suvoriylar toʻdasida Paygʻambar ﷺ bilan bir gʻazotda ketayotgan edim. Qasam ichib: ‹Yoʻq, otam bilan qasamki›, deb yubordim. Shunda orqamdagi bir kishi meni koyib: ‹Otalaringiz bilan qasam ichmanglar!› dedi. Men oʻgirilib qarasam, u Rasululloh ﷺ ekanlar».