حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَنْبَأَنَا سُفْيَانُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ أَبِي وَائِلٍ عَنْ صُبَيِّ بْنِ مَعْبَدٍ التَّغْلِبِيِّ قَالَ كُنْتُ حَدِيثَ عَهْدٍ بِنَصْرَانِيَّةٍ فَأَرَدْتُ الْجِهَادَ أَوْ الْحَجَّ فَأَتَيْتُ رَجُلًا مِنْ قَوْمِي يُقَالُ لَهُ هُدَيْمٌ فَسَأَلْتُهُ فَأَمَرَنِي بِالْحَجِّ فَقَرَنْتُ بَيْنَ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ فَذَكَرَهُ.
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Subay ibn Maʼbad at-Tagʻlibiy aytadi: «Men yaqindagina nasroniylikdan islomga kirgan edim. Jihod yoki haj qilmoqchi boʻldim. Shunda qavmimdan Hudaym degan bir kishining oldiga borib, undan soʻradim. U menga haj qilishni buyurdi. Shunda men haj bilan umrani qiron qilib bajardim», dedi.