حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الْأَعْلَى، عَنْ سُوَيْدِ بْنِ غَفَلَةَ، قَالَ رَأَيْتُ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يُقَبِّلُ الْحَجَرَ وَيَقُولُ إِنِّي لَأَعْلَمُ أَنَّكَ حَجَرٌ لَا تَضُرُّ وَلَا تَنْفَعُ وَلَكِنِّي رَأَيْتُ أَبَا الْقَاسِمِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِكَ حَفِيًّا.
Suvayd ibn Gʻafala (rahimahulloh) rivoyat qiladi: «Men Umar (roziyallohu anhu)ni Hajarul asvadni oʻpayotganini va: ‹Men sening bir tosh ekaningni, na zarar va na foyda yetkaza olmasligingni bilaman, lekin men Abul Qosim ﷺni senga izzat-ikrom koʻrsatganlarini koʻrganman›, deyayotganini koʻrdim.»