حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ السَّعْدِيِّ، قَالَ قَالَ لِي عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَلَمْ أُحَدَّثْ أَنَّكَ تَلِي مِنْ أَعْمَالِ النَّاسِ أَعْمَالًا فَإِذَا أُعْطِيتَ الْعُمَالَةَ لَمْ تَقْبَلْهَا قَالَ نَعَمْ قَالَ فَمَا تُرِيدُ إِلَى ذَاكَ قَالَ أَنَا غَنِيٌّ لِي أَعْبُدٌ وَلِي أَفْرَاسٌ أُرِيدُ أَنْ يَكُونَ عَمَلِي صَدَقَةً عَلَى الْمُسْلِمِينَ قَالَ لَا تَفْعَلْ فَإِنِّي كُنْتُ أَفْعَلُ مِثْلَ الَّذِي تَفْعَلُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُعْطِينِي الْعَطَاءَ فَأَقُولُ أَعْطِهِ مَنْ هُوَ أَفْقَرُ إِلَيْهِ مِنِّي فَقَالَ خُذْهُ فَإِمَّا أَنْ تَمَوَّلَهُ وَإِمَّا أَنْ تَصَدَّقَ بِهِ وَمَا آتَاكَ اللَّهُ مِنْ هَذَا الْمَالِ وَأَنْتَ غَيْرُ مُشْرِفٍ لَهُ وَلَا سَائِلِهِ فَخُذْهُ وَمَا لَا فَلَا تُتْبِعْهُ نَفْسَكَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ قَالَ لَقِيَ عُمَرُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ السَّعْدِيِّ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ إِلَّا أَنَّهُ قَالَ تَصَدَّقْ بِهِ وَقَالَ لَا تُتْبِعْهُ نَفْسَكَ.
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: u Abdulloh ibn as-Saʼdiyga: «Menga xabar berilishicha, sen odamlarning ishlaridan baʼzi ishlarni bajarar ekansan, ammo maosh berilganda uni qabul qilmas ekansan», dedi. U: «Ha», dedi. Umar: «Nega bunday qilasan?» dedi. U: «Men badavlatman, qullarim va otlarim bor, ishimning musulmonlarga sadaqa boʻlishini istayman», dedi. Umar: «Bunday qilma, chunki men ham sen qilayotgan ishni qilardim. Rasululloh ﷺ menga ato berardilar, men esa: ‹Buni mendan koʻra muhtojroq kishiga bering›, derdim. Shunda u zot: ‹Uni ol. Bu moldan tamaʼ qilmagan va soʻramagan holingda senga kelgan narsani olaver, keyin xohlasang mulk qilib olasan, xohlasang sadaqa qilasan; bunday boʻlmagan narsaning ortidan esa oʻzingni quv›, dedilarУмар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: у Абдуллоҳ ибн ас-Саъдийга: «Менга хабар берилишича, сен одамларнинг ишларидан баъзи ишларни бажарар экансан, аммо маош берилганда уни қабул қилмас экансан», деди. У: «Ҳа», деди. Умар: «Нега бундай қиласан?» деди. У: «Мен бадавлатман, қулларим ва отларим бор, ишимнинг мусулмонларга садақа бўлишини истайман», деди. Умар: «Бундай қилма, чунки мен ҳам сен қилаётган ишни қилардим. Расулуллоҳ ﷺ менга ато берардилар, мен эса: ‹Буни мендан кўра муҳтожроқ кишига беринг›, дердим. Шунда у зот: ‹Уни ол. Бу молдан тамаъ қилмаган ва сўрамаган ҳолингда сенга келган нарсани олавер, кейин хоҳласанг мулк қилиб оласан, хоҳласанг садақа қиласан; бундай бўлмаган нарсанинг ортидан эса ўзингни қув›, дедилар