حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَمَلْتُ عَلَى فَرَسٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَأَضَاعَهُ صَاحِبُهُ فَأَرَدْتُ أَنْ أَبْتَاعَهُ وَظَنَنْتُ أَنَّهُ بَائِعُهُ بِرُخْصٍ فَقُلْتُ حَتَّى أَسْأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَا تَبْتَعْهُ وَإِنْ أَعْطَاكَهُ بِدِرْهَمٍ فَإِنَّ الَّذِي يَعُودُ فِي صَدَقَتِهِ فَكَالْكَلْبِ يَعُودُ فِي قَيْئِهِ.
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Men Alloh yoʻlida bir otni ulov qilib berdim, egasi esa uni parvarish qilmay qoʻydi. Men uni arzon narxda sotadi deb oʻylab, sotib olmoqchi boʻldim, lekin: ‹Rasululloh ﷺdan soʻrab olay›, dedim. U zot: ‹Uni bir dirhamga bersa ham sotib olma. Chunki sadaqasini qaytarib oladigan kishi qusgan narsasini yeydigan itga oʻxshaydi›, dedilar.»