حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ، عَنْ عُمَرَ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ كَانَ أَهْلُ الْجَاهِلِيَّةِ لَا يُفِيضُونَ مِنْ جَمْعٍ حَتَّى يَقُولُوا أَشْرِقْ ثَبِيرُ كَيْمَا نُغِيرُ فَلَمَّا جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَالَفَهُمْ فَكَانَ يَدْفَعُ مِنْ جَمْعٍ مِقْدَارَ صَلَاةِ الْمُسْفِرِينَ بِصَلَاةِ الْغَدَاةِ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ.
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U shunday dedi: Johiliyat ahli Muzdalifadan «Ey Sabir togʻi, nurlan, toki biz tezroq yoʻlga tushaylik», deb aytmagunlaricha qaytmas edilar. Rasululloh ﷺ kelganlarida ularga xilof qildilar va Muzdalifadan quyosh chiqishidan avval, bomdod namozini kechroq oʻqiydigan kishilarning namoz vaqti miqdorida qaytar edilar.