حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، قَالَ حَدَّثَنَا عَاصِمٌ الْأَحْوَلُ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، قَالَ جَاءَنَا كِتَابُ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَنَحْنُ بِأَذْرَبِيجَانَ يَا عُتْبَةَ بْنَ فَرْقَدٍ وَإِيَّاكُمْ وَالتَّنَعُّمَ وَزِيَّ أَهْلِ الشِّرْكِ وَلَبُوسَ الْحَرِيرِ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَانَا عَنْ لَبُوسِ الْحَرِيرِ وَقَالَ إِلَّا هَكَذَا وَرَفَعَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِصْبَعَيْهِ.
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Ozarbayjonda ekanimizda bizga Umar (roziyallohu anhu)ning maktubi keldi: «Ey Utba ibn Farqad, sizlar aysh-ishratdan, mushriklarning kiyimidan va shoyi kiyishdan saqlaninglar, chunki Rasululloh ﷺ bizni shoyi kiyishdan qaytardilar va: ‹Faqat mana shunchasi mustasno›, dedilar», deb yozilgan edi. Rasululloh ﷺ bizga ikki barmoqlarini koʻrsatdilar.