قَالَ حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ مُحَمَّدٍ وَعَفَّانُ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ يَعْنِي ابْنَ زِيَادٍ قَالَ حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ حَكِيمٍ قَالَ حَدَّثَتْنِي جَدَّتِي الرَّبَابُ وَقَالَ يُونُسُ فِي حَدِيثِهِ قَالَتْ سَمِعْتُ سَهْلَ بْنَ حُنَيْفٍ يَقُولُمَرَرْنَا بِسَيْلٍ فَدَخَلْتُ فَاغْتَسَلْتُ مِنْهُ فَخَرَجْتُ مَحْمُومًا فَنُمِيَ ذَلِكَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ مُرُوا أَبَا ثَابِتٍ يَتَعَوَّذُ قُلْتُ يَا سَيِّدِي وَالرُّقَى صَالِحَةٌ قَالَ لَا رُقْيَةَ إِلَّا فِي نَفْسٍ أَوْ حُمَةٍ أَوْ لَدْغَةٍ قَالَ عَفَّانُ النَّظْرَةُ وَاللَّدْغَةُ وَالْحُمَةُ
Rabob aytdi: Sahl ibn Hunayf (roziyallohu anhu)ning shunday deganini eshitdim: «Biz bir sel (suvi) yonidan oʻtdik, men (suvga) tushib choʻmildim, chiqsam, isitmalab qoldim. Bu Rasululloh ﷺga yetkazildi. Shunda u zot: ‹Abu Sobitga panoh tilashni buyuringlar›, dedilar. Men: ‹Ey sayyidim, afsun ham foydali boʻladimi?› dedim. U zot: ‹Koʻz (tegishi), zaharli hasharot yoki (ilon) chaqishidan boshqa narsada afsun yoʻq›, dedilar». Affon: «Koʻz tegishi, chaqish va zaharli hasharot», dedi.Рабоб айтди: Саҳл ибн Ҳунайф (розияллоҳу анҳу)нинг шундай деганини эшитдим: «Биз бир сел (суви) ёнидан ўтдик, мен (сувга) тушиб чўмилдим, чиқсам, иситмалаб қолдим. Бу Расулуллоҳ ﷺга етказилди. Шунда у зот: ‹Абу Собитга паноҳ тилашни буюринглар›, дедилар. Мен: ‹Эй саййидим, афсун ҳам фойдали бўладими?› дедим. У зот: ‹Кўз (тегиши), заҳарли ҳашарот ёки (илон) чақишидан бошқа нарсада афсун йўқ›, дедилар». Аффон: «Кўз тегиши, чақиш ва заҳарли ҳашарот», деди.