حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ عَنْ أَبِي بِشْرٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍأَنَّ امْرَأَةً رَكِبَتْ الْبَحْرَ فَنَذَرَتْ إِنْ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى أَنْجَاهَا أَنْ تَصُومَ شَهْرًا فَأَنْجَاهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَلَمْ تَصُمْ حَتَّى مَاتَتْ فَجَاءَتْ قَرَابَةٌ لَهَا إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ صُومِي
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, bir ayol dengiz safariga chiqdi va Alloh taboraka va taolo uni qutqarsa, bir oy roʻza tutishni nazr qildi. Aziz va Jalil Alloh uni qutqardi, biroq u roʻza tutmasdan vafot etdi. Shunda uning bir qarindoshi Nabiy ﷺning huzurlariga kelib, buni u zotga aytdi. U zot: «Roʻza tut», dedilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, бир аёл денгиз сафарига чиқди ва Аллоҳ таборака ва таоло уни қутқарса, бир ой рўза тутишни назр қилди. Азиз ва Жалил Аллоҳ уни қутқарди, бироқ у рўза тутмасдан вафот этди. Шунда унинг бир қариндоши Набий ﷺнинг ҳузурларига келиб, буни у зотга айтди. У зот: «Рўза тут», дедилар.