حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ يَحْيَى بْنِ عُبَيْدٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُنْبَذُ لَهُ لَيْلَةَ الْخَمِيسِ فَيَشْرَبُهُ يَوْمَ الْخَمِيسِ وَيَوْمَ الْجُمُعَةِ قَالَ وَأُرَاهُ قَالَ وَيَوْمَ السَّبْتِ فَإِذَا كَانَ عِنْدَ الْعَصْرِ فَإِنْ بَقِيَ مِنْهُ شَيْءٌ سَقَاهُ الْخَدَمَ أَوْ أَمَرَ بِهِ فَأُهْرِيقَ
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ uchun payshanba kechasi nabiz tayyorlanar, u zot uni payshanba kuni va juma kuni ichar edilar — (rovi) aytdi: shanba kuni ham, degan boʻlsalar kerak. Asr paytiga kelganda, agar undan biror narsa qolsa, uni xizmatkorlarga ichirar yoki buyurar edilar, bas, u toʻkib tashlanar edi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ учун пайшанба кечаси набиз тайёрланар, у зот уни пайшанба куни ва жума куни ичар эдилар — (рови) айтди: шанба куни ҳам, деган бўлсалар керак. Аср пайтига келганда, агар ундан бирор нарса қолса, уни хизматкорларга ичирар ёки буюрар эдилар, бас, у тўкиб ташланар эди.