حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَجَمَعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ بِالْمَدِينَةِ فِي غَيْرِ سَفَرٍ وَلَا خَوْفٍقَالَ قُلْتُ يَا أَبَا الْعَبَّاسِ وَلِمَ فَعَلَ ذَلِكَ قَالَ أَرَادَ أَنْ لَا يُحْرِجَ أَحَدًا مِنْ أُمَّتِهِ
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Nabiy ﷺ Madinada, safar ham, xavf ham boʻlmagan holda peshin bilan asrni birga oʻqidilar. (Saʼid) dedi: Men: «Ey Abul-Abbos, nega bunday qildilar?» dedim. U: «Ummatlaridan biror kishi qiyinchilikka tushmasligini iroda qildilar», dedi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Набий ﷺ Мадинада, сафар ҳам, хавф ҳам бўлмаган ҳолда пешин билан асрни бирга ўқидилар. (Саъид) деди: Мен: «Эй Абул-Аббос, нега бундай қилдилар?» дедим. У: «Умматларидан бирор киши қийинчиликка тушмаслигини ирода қилдилар», деди.