حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ عِمْرَانَ أَبَا بَكْرٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَطَاءُ بْنُ أَبِي رَبَاحٍ قَالَقَالَ لِي ابْنُ عَبَّاسٍ أَلَا أُرِيكَ امْرَأَةً مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ قَالَ قُلْتُ بَلَى قَالَ هَذِهِ السَّوْدَاءُ أَتَتْ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ إِنِّي أُصْرَعُ وَأَتَكَشَّفُ فَادْعُ اللَّهَ لِي قَالَ إِنْ شِئْتِ صَبَرْتِ وَلَكِ الْجَنَّةُ وَإِنْ شِئْتِ دَعَوْتُ اللَّهَ لَكِ أَنْ يُعَافِيَكِ قَالَتْ لَا بَلْ أَصْبِرُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ لَا أَتَكَشَّفَ أَوْ لَا يَنْكَشِفَ عَنِّي قَالَ فَدَعَا لَهَا
Ato ibn Abu Raboh (rahimahulloh) aytdi: Menga Ibn Abbos (roziyallohu anhumo): «Senga jannat ahlidan bir ayolni koʻrsataymi?» dedi. Men: «Ha», dedim. U: «Mana shu qora (tanli) ayol Nabiy ﷺ oldilariga kelib: ‹Men tutqanoq boʻlaman va (usti-boshim) ochilib qoladi; men uchun Allohga duo qiling›, dedi. U zot: ‹Xohlasang, sabr qil — senga jannat boʻladi; xohlasang, senga ofiyat berishini soʻrab Allohga duo qilay›, dedilar. U: ‹Yoʻq, balki sabr qilaman; Allohga — ochilib qolmasligim uchun — duo qiling›, dedi. Shunda u zot unga duo qildilar», dedi.Ато ибн Абу Рабоҳ (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Менга Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо): «Сенга жаннат аҳлидан бир аёлни кўрсатайми?» деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Мана шу қора (танли) аёл Набий ﷺ олдиларига келиб: ‹Мен тутқаноқ бўламан ва (усти-бошим) очилиб қолади; мен учун Аллоҳга дуо қилинг›, деди. У зот: ‹Хоҳласанг, сабр қил — сенга жаннат бўлади; хоҳласанг, сенга офият беришини сўраб Аллоҳга дуо қилай›, дедилар. У: ‹Йўқ, балки сабр қиламан; Аллоҳга — очилиб қолмаслигим учун — дуо қилинг›, деди. Шунда у зот унга дуо қилдилар», деди.