حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ أَبِي الْأَحْوَصِ عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ قَالَجَاءَ نَفَرٌ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ صَاحِبًا لَنَا اشْتَكَى أَفَنَكْوِيهِ فَسَكَتَ سَاعَةً ثُمَّ قَالَ إِنْ شِئْتُمْ فَاكْوُوهُ وَإِنْ شِئْتُمْ فَارْضِفُوهُ
Ibn Masʼud (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺning huzurlariga bir necha kishi kelib: «Yo Rasululloh! Sherigimiz kasal boʻlib qoldi, uni dogʻlaymizmi?» dedi. U zot bir muddat jim turdilar, soʻng: «Xohlasangiz, uni dogʻlanglar; xohlasangiz, uni qizdirilgan tosh bilan (davolanglar)», dedilar.Ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺнинг ҳузурларига бир неча киши келиб: «Ё Расулуллоҳ! Шеригимиз касал бўлиб қолди, уни доғлаймизми?» деди. У зот бир муддат жим турдилар, сўнг: «Хоҳласангиз, уни доғланглар; хоҳласангиз, уни қиздирилган тош билан (даволанглар)», дедилар.