Ibn Masʼud (roziyallohu anhu) aytdi: Ansorlardan bir kishi Nabiy ﷺdan ranjiganini bildiradigan bir soʻz aytdi. Nafsim tinchimadi va men buni Nabiy ﷺga xabar qildim. (Keyin esa) barcha ahlim va molim evaziga bundan qutulishni istardim. U zot: «Musoga (alayhissalom) bundan ham koʻproq aziyat berishgan, u esa sabr qilgan», dedilar. Soʻng u zot xabar berdilarki, bir paygʻambarni qavmi yolgʻonchiga chiqargan va u ularga Allohning amrini keltirganida, uning boshini yorgan edilar. U esa yuzidan qonni artar ekan: «Ey Allohim, qavmimni magʻfirat qil, chunki ular bilmaydilar», degan edi.Ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) айтди: Ансорлардан бир киши Набий ﷺдан ранжиганини билдирадиган бир сўз айтди. Нафсим тинчимади ва мен буни Набий ﷺга хабар қилдим. (Кейин эса) барча аҳлим ва молим эвазига бундан қутулишни истардим. У зот: «Мусога (алайҳиссалом) бундан ҳам кўпроқ азият беришган, у эса сабр қилган», дедилар. Сўнг у зот хабар бердиларки, бир пайғамбарни қавми ёлғончига чиқарган ва у уларга Аллоҳнинг амрини келтирганида, унинг бошини ёрган эдилар. У эса юзидан қонни артар экан: «Эй Аллоҳим, қавмимни мағфират қил, чунки улар билмайдилар», деган эди.