حَدَّثَنَا أَسْوَدُ أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرٍ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُلُّ أَهْلِ النَّارِ يَرَى مَقْعَدَهُ مِنْ الْجَنَّةِ فَيَقُولُ لَوْ أَنَّ اللَّهَ هَدَانِي فَيَكُونُ عَلَيْهِمْ حَسْرَةً قَالَ وَكُلُّ أَهْلِ الْجَنَّةِ يَرَى مَقْعَدَهُ مِنْ النَّارِ فَيَقُولُ لَوْلَا أَنَّ اللَّهَ هَدَانِي قَالَ فَيَكُونُ لَهُ شُكْرًا
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Doʻzax ahlining har biri jannatdagi oʻz oʻrnini koʻradi-da: ‹Qaniydi, Alloh meni hidoyat qilganda edi›, deydi. Bas, bu ularga hasrat boʻladi», dedilar. U zot yana: «Jannat ahlining har biri esa doʻzaxdagi oʻz oʻrnini koʻradi-da: ‹Agar Alloh meni hidoyat qilmaganda edi (mana shu oʻrin meniki boʻlardi)›, deydi. Bas, bu unga shukr boʻladi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Дўзах аҳлининг ҳар бири жаннатдаги ўз ўрнини кўради-да: ‹Қанийди, Аллоҳ мени ҳидоят қилганда эди›, дейди. Бас, бу уларга ҳасрат бўлади», дедилар. У зот яна: «Жаннат аҳлининг ҳар бири эса дўзахдаги ўз ўрнини кўради-да: ‹Агар Аллоҳ мени ҳидоят қилмаганда эди (мана шу ўрин меники бўларди)›, дейди. Бас, бу унга шукр бўлади», дедилар.