حَدَّثَنَا عَلِيٌّ أَخْبَرَنَا وَرْقَاءُ عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنِ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنْ مَغْرِبِهَا فَإِذَا طَلَعَتْ وَرَآهَا النَّاسُ آمَنُوا أَجْمَعُونَ فَذَاكَ حِينَ {لَا يَنْفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا} إِلَى آخِرِ الْآيَةِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Quyosh oʻz magʻribidan chiqmaguncha qiyomat qoyim boʻlmaydi; u chiqib, odamlar uni koʻrganlarida, hammalari iymon keltiradilar — ana oʻsha vaqt {jonga oʻz iymoni naf bermaydigan} paytdir», dedilar — oyatning oxirigacha.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Қуёш ўз мағрибидан чиқмагунча қиёмат қойим бўлмайди; у чиқиб, одамлар уни кўрганларида, ҳаммалари иймон келтирадилар — ана ўша вақт {жонга ўз иймони наф бермайдиган} пайтдир», дедилар — оятнинг охиригача.