حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأَى نُخَامَةً فِي قِبْلَةِ الْمَسْجِدِ فَحَتَّهَا بِمَرْوَةٍ أَوْ بِشَيْءٍ ثُمَّ قَالَ إِذَا قَامَ أَحَدُكُمْ إِلَى الصَّلَاةِ فَلَا يَتَنَخَّمَنَّ أَمَامَهُ وَلَا عَنْ يَمِينِهِ فَإِنَّ عَنْ يَمِينِهِ مَلَكًا وَلَكِنْ لِيَتَنَخَّمْ عَنْ يَسَارِهِ أَوْ تَحْتَ قَدَمِهِ الْيُسْرَى
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ masjidning qiblasida balgʻam koʻrib qoldilar-da, uni mayda oq tosh bilan — yoki biror narsa bilan — qirib tashladilar. Soʻng: «Biringiz namozga tursa, oldiga ham, oʻng tomoniga ham tupurmasin; chunki uning oʻng tomonida farishta bor. Lekin chap tomoniga yoki chap oyogʻining ostiga tupursin», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ масжиднинг қибласида балғам кўриб қолдилар-да, уни майда оқ тош билан — ёки бирор нарса билан — қириб ташладилар. Сўнг: «Бирингиз намозга турса, олдига ҳам, ўнг томонига ҳам тупурмасин; чунки унинг ўнг томонида фаришта бор. Лекин чап томонига ёки чап оёғининг остига тупурсин», дедилар.