وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنِّي لَأَنْقَلِبُ إِلَى أَهْلِي فَأَجِدُ التَّمْرَةَ سَاقِطَةً عَلَى فِرَاشِي أَوْ فِي بَيْتِي فَأَرْفَعُهَا لِآكُلَهَا ثُمَّ أَخْشَى أَنْ تَكُونَ صَدَقَةً فَأُلْقِيهَا وَلَا آكُلُهَا
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Men oilamning oldiga qaytaman-da, toʻshagim ustiga — yoki uyimda — tushib qolgan bir dona xurmoni topaman. Soʻng uni yeyish uchun olaman, soʻng uning sadaqa boʻlishidan qoʻrqib, uni tashlab yuboraman va yemayman».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Мен оиламнинг олдига қайтаман-да, тўшагим устига — ёки уйимда — тушиб қолган бир дона хурмони топаман. Сўнг уни ейиш учун оламан, сўнг унинг садақа бўлишидан қўрқиб, уни ташлаб юбораман ва емайман».