وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَوْ لَبِثْتُ فِي السِّجْنِ مَا لَبِثَ يُوسُفُ ثُمَّ جَاءَنِي الدَّاعِي لَأَجَبْتُهُ إِذْ جَاءَهُ الرَّسُولُ فَقَالَ {ارْجِعْ إِلَى رَبِّكَ فَاسْأَلْهُ مَا بَالُ النِّسْوَةِ اللَّاتِي قَطَّعْنَ أَيْدِيَهُنَّ إِنَّ رَبِّي بِكَيْدِهِنَّ عَلِيمٌ} وَرَحْمَةُ اللَّهِ عَلَى لُوطٍ إِنْ كَانَ لَيَأْوِي إِلَى رُكْنٍ شَدِيدٍ إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ {لَوْ أَنَّ لِي بِكُمْ قُوَّةً أَوْ آوِي إِلَى رُكْنٍ شَدِيدٍ} وَمَا بَعَثَ اللَّهُ مِنْ بَعْدِهِ مِنْ نَبِيٍّ إِلَّا فِي ثَرْوَةٍ مِنْ قَوْمِهِ
Rasululloh ﷺ: «Agar men Yusuf qadar zindonda qolib, soʻng menga elchi kelganida, men (darhol) ijobat qilgan boʻlardim», dedilar — {Bas, qachonki unga elchi kelganida, u: ‹Rabbingga qaytib bor-da, undan soʻra: qoʻllarini kesib olgan ayollarning holi nima boʻldi? Albatta, Rabbim ularning makrini biluvchidir›, dedi}. «Lutga Allohning rahmati boʻlsin, u mustahkam tayanchga suyanardi-ku — oʻz qavmiga: {Qaniydi sizlarga (bas keladigan) kuchim boʻlsa yoki mustahkam tayanchga suyanolsam edi}, deganida. Alloh undan keyin oʻz qavmi orasida ulugʻlik (himoya)da boʻlmagan biror paygʻambarni yubormadi», (dedilar).Расулуллоҳ ﷺ: «Агар мен Юсуф қадар зиндонда қолиб, сўнг менга элчи келганида, мен (дарҳол) ижобат қилган бўлардим», дедилар — {Бас, қачонки унга элчи келганида, у: ‹Раббингга қайтиб бор-да, ундан сўра: қўлларини кесиб олган аёлларнинг ҳоли нима бўлди? Албатта, Раббим уларнинг макрини билувчидир›, деди}. «Лутга Аллоҳнинг раҳмати бўлсин, у мустаҳкам таянчга суянарди-ку — ўз қавмига: {Қанийди сизларга (бас келадиган) кучим бўлса ёки мустаҳкам таянчга суянолсам эди}, деганида. Аллоҳ ундан кейин ўз қавми орасида улуғлик (ҳимоя)да бўлмаган бирор пайғамбарни юбормади», (дедилар).