حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنِ الْعَلَاءِ يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا يَفْتَحُ الْإِنْسَانُ عَلَى نَفْسِهِ بَابَ مَسْأَلَةٍ إِلَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ بَابَ فَقْرٍ يَأْخُذُ الرَّجُلُ حَبْلَهُ فَيَعْمِدُ إِلَى الْجَبَلِ فَيَحْتَطِبُ عَلَى ظَهْرِهِ فَيَأْكُلُ بِهِ خَيْرٌ لَهُ مِنْ أَنْ يَسْأَلَ النَّاسَ مُعْطًى أَوْ مَمْنُوعًا
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Inson oʻziga soʻrash (tilanchilik) eshigini ochsa, Alloh unga albatta faqirlik eshigini ochadi. Kishining arqonini olib, togʻga borib, yelkasiga oʻtin ortib, shu bilan yeyishi — unga berilishi yoki berilmasligi (mumkin boʻlgan) holda odamlardan soʻrashidan koʻra yaxshiroqdir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Инсон ўзига сўраш (тиланчилик) эшигини очса, Аллоҳ унга албатта фақирлик эшигини очади. Кишининг арқонини олиб, тоғга бориб, елкасига ўтин ортиб, шу билан ейиши — унга берилиши ёки берилмаслиги (мумкин бўлган) ҳолда одамлардан сўрашидан кўра яхшироқдир», дедилар.