حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ وَيَعْلَى بْنُ عُبَيْدٍ قَالَا حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ لِكُلِّ نَبِيٍّ دَعْوَةً مُسْتَجَابَةً فَتَعَجَّلَ كُلُّ نَبِيٍّ دَعْوَتَهُ وَإِنِّي اخْتَبَأْتُ دَعْوَتِي شَفَاعَةً لِأُمَّتِي فَهِيَ نَائِلَةٌ إِنْ شَاءَ اللَّهُ مَنْ مَاتَ لَا يُشْرِكُ بِاللَّهِ شَيْئًا قَالَ يَعْلَى الشَّفَاعَةُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Har bir paygʻambar uchun mustajob (qabul qilinadigan) bir duo bor; bas, har bir paygʻambar oʻz duosini shoshib (ishlatib) yubordi. Men esa oʻz duoimni ummatimga shafoat (qilish uchun) yashirib qoʻydim. Bas, u — Alloh xohlasa — Allohga hech narsani sherik qilmay vafot etgan kishiga yetadi», dedilar. Yaʼlo: «Shafoat», dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳар бир пайғамбар учун мустажоб (қабул қилинадиган) бир дуо бор; бас, ҳар бир пайғамбар ўз дуосини шошиб (ишлатиб) юборди. Мен эса ўз дуоимни умматимга шафоат (қилиш учун) яшириб қўйдим. Бас, у — Аллоҳ хоҳласа — Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмай вафот этган кишига етади», дедилар. Яъло: «Шафоат», деди.