حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ شُعْبَةَ وَمُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ غُنْدَرٌ فِي حَدِيثِهِ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّ لِكُلِّ نَبِيٍّ دَعْوَةً دَعَاهَا وَإِنِّي أُرِيدُ أَنْ أَدَّخِرَ دَعْوَتِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ شَفَاعَةً لِأُمَّتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ قَالَ ابْنُ جَعْفَرٍ فِي أُمَّتِهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: U zot: «Albatta har bir paygʻambar uchun bir duo bor, u shuni qilgan. Men esa, in shaa Alloh, oʻz duoimni qiyomat kunida ummatimga shafoat qilish uchun saqlab qoʻyishni istayman», dedilar. Ibn Jaʼfar: «ummati uchun», dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺдан ривоят қилади: У зот: «Албатта ҳар бир пайғамбар учун бир дуо бор, у шуни қилган. Мен эса, ин шаа Аллоҳ, ўз дуоимни қиёмат кунида умматимга шафоат қилиш учун сақлаб қўйишни истайман», дедилар. Ибн Жаъфар: «уммати учун», деди.