حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ مَعْرُوفٍ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُشَكَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَاجَتَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اصْبِرْ أَبَا سَعِيدٍ فَإِنَّ الْفَقْرَ إِلَى مَنْ يُحِبُّنِي مِنْكُمْ أَسْرَعُ مِنْ السَّيْلِ عَلَى أَعْلَى الْوَادِي وَمِنْ أَعْلَى الْجَبَلِ إِلَى أَسْفَلِهِ
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Rasululloh ﷺga oʻz ehtiyojidan shikoyat qildi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Sabr qil, ey Abu Said! Zero, faqirlik sizlardan meni sevgan kishiga vodiyning yuqorisidan (tushadigan) seldan va togʻning tepasidan pastiga (tushadigan narsa)dan koʻra tezroq (yetib keladi)», dedilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Расулуллоҳ ﷺга ўз эҳтиёжидан шикоят қилди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Сабр қил, эй Абу Саид! Зеро, фақирлик сизлардан мени севган кишига водийнинг юқорисидан (тушадиган) селдан ва тоғнинг тепасидан пастига (тушадиган нарса)дан кўра тезроқ (етиб келади)», дедилар.