حَدَّثَنَا هَاشِمٌ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَنَسٍ قَالَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا صَلَّى الْغَدَاةَ جَاءَ خَدَمُ أَهْلِ الْمَدِينَةِ بِآنِيَتِهِمْ فِيهَا الْمَاءُ فَمَا يُؤْتَى بِإِنَاءٍ إِلَّا غَمَسَ يَدَهُ فِيهَا فَرُبَّمَا جَاءُوهُ فِي الْغَدَاةِ الْبَارِدَةِ فَغَمَسَ يَدَهُ فِيهَا
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ bomdod namozini oʻqib boʻlganlarida, Madina ahlining xizmatkorlari idishlarida suv olib kelishar edi. Qaysi idish keltirilsa, u zot albatta qoʻllarini unga botirardilar. Baʼzan ular sovuq tongda kelishardi, u zot yana qoʻllarini unga botirardilar.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ бомдод намозини ўқиб бўлганларида, Мадина аҳлининг хизматкорлари идишларида сув олиб келишар эди. Қайси идиш келтирилса, у зот албатта қўлларини унга ботирардилар. Баъзан улар совуқ тонгда келишарди, у зот яна қўлларини унга ботирардилар.