حَدَّثَنِي عَبْدُ الصَّمَدِ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ وَأَبُو دَاوُدَ قَالَ أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ الْمَعْنَى حَدَّثَنَا ثَابِتٌ قَالَسَمِعْتُ أَنَسًا يَقُولُ لِامْرَأَةٍ مِنْ أَهْلِهِ أَتَعْرِفِينَ فُلَانَةَ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَرَّ بِهَا وَهِيَ تَبْكِي عَلَى قَبْرٍ فَقَالَ لَهَا اتَّقِي اللَّهَ وَاصْبِرِي فَقَالَتْ لَهُ إِيَّاكَ عَنِّي فَإِنَّكَ لَا تُبَالِي بِمُصِيبَتِي قَالَ وَلَمْ تَكُنْ عَرَفَتْهُ فَقِيلَ لَهَا إِنَّهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخَذَ بِهَا مِثْلُ الْمَوْتِ فَجَاءَتْ إِلَى بَابِهِ فَلَمْ تَجِدْ عَلَيْهِ بَوَّابًا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي لَمْ أَعْرِفْكَ فَقَالَ إِنَّ الصَّبْرَ عِنْدَ أَوَّلِ صَدْمَةٍ
Sobit aytdi: Men Anasning oʻz ahlidan boʻlgan bir ayolga shunday deyayotganini eshitdim: «Sen falonchi (ayol)ni taniysanmi? Rasululloh ﷺ u bir qabr oldida yigʻlab turganda uning yonidan oʻtdilar-da, unga: ‹Allohdan qoʻrq va sabr qil›, dedilar. U: ‹Mendan nari ket, sen mening musibatimga parvo qilmaysan›, dedi». (Anas) dedi: U (ayol) u zotni tanimagan edi. Soʻng unga: «U — Rasululloh ﷺdir», deyildi. Shunda uni oʻlim (dahshati)day bir hol tutdi va u zotning eshiklariga keldi, eshikda darvozabon topmadi va: «Yo Rasululloh, men Sizni tanimagan edim», dedi. U zot: «Albatta, (haqiqiy) sabr — birinchi zarba (kelgan) paytdadir», dedilar.Собит айтди: Мен Анаснинг ўз аҳлидан бўлган бир аёлга шундай деяётганини эшитдим: «Сен фалончи (аёл)ни танийсанми? Расулуллоҳ ﷺ у бир қабр олдида йиғлаб турганда унинг ёнидан ўтдилар-да, унга: ‹Аллоҳдан қўрқ ва сабр қил›, дедилар. У: ‹Мендан нари кет, сен менинг мусибатимга парво қилмайсан›, деди». (Анас) деди: У (аёл) у зотни танимаган эди. Сўнг унга: «У — Расулуллоҳ ﷺдир», дейилди. Шунда уни ўлим (даҳшати)дай бир ҳол тутди ва у зотнинг эшикларига келди, эшикда дарвозабон топмади ва: «Ё Расулуллоҳ, мен Сизни танимаган эдим», деди. У зот: «Албатта, (ҳақиқий) сабр — биринчи зарба (келган) пайтдадир», дедилар.