Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bir kecha hujralarida namoz oʻqiyotgan edilar. Sahobalaridan bir necha kishi kelib, u zotning namoziga (ergashib) namoz oʻqidi. Shunda u zot (namozni) yengil qildilar, soʻng uyga kirdilar, keyin yana chiqdilar; buni bir necha bor takrorladilar — har safar namoz oʻqir va (uyga) qaytar edilar. Tong otgach, ular: «Yo Rasululloh, kecha siz bilan namoz oʻqidik, biz esa namozingizni uzaytirishingizni yaxshi koʻrardik», dedilar. U zot: «Men sizlarning turganingizni bilar edim va buni ataylab qildim», dedilar.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бир кеча ҳужраларида намоз ўқиётган эдилар. Саҳобаларидан бир неча киши келиб, у зотнинг намозига (эргашиб) намоз ўқиди. Шунда у зот (намозни) енгил қилдилар, сўнг уйга кирдилар, кейин яна чиқдилар; буни бир неча бор такрорладилар — ҳар сафар намоз ўқир ва (уйга) қайтар эдилар. Тонг отгач, улар: «Ё Расулуллоҳ, кеча сиз билан намоз ўқидик, биз эса намозингизни узайтиришингизни яхши кўрардик», дедилар. У зот: «Мен сизларнинг турганингизни билар эдим ва буни атайлаб қилдим», дедилар.