حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا عُمَارَةُ يَعْنِي ابْنَ زَاذَانَ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍأَنَّ الْمُؤَذِّنَ أَوْ بِلَالًا كَانَ يُقِيمُ فَيَدْخُلُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَسْتَقْبِلُهُ الرَّجُلُ فِي الْحَاجَةِ فَيَقُومُ مَعَهُ حَتَّى تَخْفِقَ عَامَّتُهُمْ رُءُوسُهُمْ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Muʼazzin — yoki Bilol — iqoma aytar, Nabiy ﷺ chiqib kelardilar; shunda bir kishi hojati bilan u zotga roʻbaroʻ boʻlar va u zot u bilan turib qolar edilar — hatto ularning koʻpchiligi mudrab, boshlari egilib ketar edi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Муъаззин — ёки Билол — иқома айтар, Набий ﷺ чиқиб келардилар; шунда бир киши ҳожати билан у зотга рўбарў бўлар ва у зот у билан туриб қолар эдилар — ҳатто уларнинг кўпчилиги мудраб, бошлари эгилиб кетар эди.