حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُلَمَّا بُنِيَتْ الْكَعْبَةُ ذَهَبَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَبَّاسٌ يَنْقُلَانِ حِجَارَةً فَقَالَ عَبَّاسٌ اجْعَلْ إِزَارَكَ عَلَى رَقَبَتِكَ مِنْ الْحِجَارَةِ فَفَعَلَ فَخَرَّ إِلَى الْأَرْضِ وَطَمَحَتْ عَيْنَاهُ إِلَى السَّمَاءِ ثُمَّ قَامَ فَقَالَ إِزَارِي إِزَارِي فَشُدَّ عَلَيْهِ إِزَارُهُ
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Kaʼba qurilayotganda, Nabiy ﷺ va Abbos tosh tashir edilar. Abbos: «Izoringni toshdan (himoya uchun) boʻyningga qoʻy», dedi. (Nabiy ﷺ) shunday qildilar, shunda yerga qulab tushdilar va koʻzlari osmonga tikildi. Soʻng turib: «Izorim, izorim!» dedilar. Bas, izorlari (yana) mahkam bogʻlab qoʻyildi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Каъба қурилаётганда, Набий ﷺ ва Аббос тош ташир эдилар. Аббос: «Изорингни тошдан (ҳимоя учун) бўйнингга қўй», деди. (Набий ﷺ) шундай қилдилар, шунда ерга қулаб тушдилар ва кўзлари осмонга тикилди. Сўнг туриб: «Изорим, изорим!» дедилар. Бас, изорлари (яна) маҳкам боғлаб қўйилди.