حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ وَرَوْحٌ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا خَطَبَ يَسْتَنِدُ إِلَى جِذْعِ نَخْلَةٍ مِنْ سَوَارِي الْمَسْجِدِ فَلَمَّا صُنِعَ لَهُ مِنْبَرُهُ اسْتَوَى عَلَيْهِ اضْطَرَبَتْ تِلْكَ السَّارِيَةُ كَحَنِينِ النَّاقَةِ حَتَّى سَمِعَهَا أَهْلُ الْمَسْجِدِ حَتَّى نَزَلَ إِلَيْهَا فَاعْتَنَقَهَا فَسَكَنَتْ وَقَالَ رَوْحٌ فَسَكَتَتْ وَقَالَ ابْنُ بَكْرٍ فَاضْطَرَبَتْ تِلْكَ السَّارِيَةُ وَقَالَ رَوْحٌ اضْطَرَبَتْ كَحَنِينِ
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ xutba qilganlarida masjid ustunlaridan boʻlgan bir xurmo tanasiga suyanar edilar. U zotga minbar yasalib, unga chiqib olganlarida, oʻsha ustun tuyaning ingraganidek larzaga keldi, hatto uni masjid ahli ham eshitdi. Nihoyat u zot uning oldiga tushib, uni quchoqladilar, shunda u tinchidi. Ravh: «U jim boʻldi», dedi. Ibn Bakr: «Oʻsha ustun larzaga keldi», dedi; Ravh esa: «Ingraganidek larzaga keldi», dedi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ хутба қилганларида масжид устунларидан бўлган бир хурмо танасига суянар эдилар. У зотга минбар ясалиб, унга чиқиб олганларида, ўша устун туянинг инграганидек ларзага келди, ҳатто уни масжид аҳли ҳам эшитди. Ниҳоят у зот унинг олдига тушиб, уни қучоқладилар, шунда у тинчиди. Равҳ: «У жим бўлди», деди. Ибн Бакр: «Ўша устун ларзага келди», деди; Равҳ эса: «Инграганидек ларзага келди», деди.