حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ وَحَجَّاجٌ قَالَ حَدَّثَنِي شُعْبَةُ قَالَ سَمِعْتُ قَتَادَةَ يُحَدِّثُ عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ قَالَ حَجَّاجٌ فِي حَدِيثِهِ قَالَ سَمِعْتُ سَالِمًا عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْأَنْصَارِيِّأَنَّ رَجُلًا مِنْ الْأَنْصَارِ وُلِدَ لَهُ غُلَامٌ فَأَرَادَ أَنْ يُسَمِّيَهُ مُحَمَّدًا فَأَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَأَلَهُ فَقَالَ أَحْسَنَتْ الْأَنْصَارُ تَسَمَّوْا بِاسْمِي وَلَا تَكَنَّوْا بِكُنْيَتِي
Jobir ibn Abdulloh al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ansorlardan bir kishining oʻgʻil farzandi tugʻildi va u unga Muhammad deb ot qoʻymoqchi boʻldi. Bas, Nabiy ﷺ huzurlariga kelib, u zotdan (bu haqda) soʻradi. U zot: «Ansorlar yaxshi ish qildilar. Mening ismim bilan ot qoʻyinglar, lekin mening kunyam bilan kunya olmanglar», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Ансорлардан бир кишининг ўғил фарзанди туғилди ва у унга Муҳаммад деб от қўймоқчи бўлди. Бас, Набий ﷺ ҳузурларига келиб, у зотдан (бу ҳақда) сўради. У зот: «Ансорлар яхши иш қилдилар. Менинг исмим билан от қўйинглар, лекин менинг куням билан куня олманглар», дедилар.