حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبَانَ أَبُو إِسْحَاقَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ عَنْ عِيسَى بْنِ جَارِيَةَ عَنْ جَابِرٍ الْأَنْصَارِيِّ قَالَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِكِلَابِ الْمَدِينَةِ أَنْ تُقْتَلَ فَجَاءَ ابْنُ أُمِّ مَكْتُومٍ فَقَالَ إِنَّ مَنْزِلِي شَاسِعٌ وَلِي كَلْبٌ فَرَخَّصَ لَهُ أَيَّامًا ثُمَّ أَمَرَ بِقَتْلِ كَلْبِهِ
Jobir al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Madinaning itlarini oʻldirishga amr qildilar. Shunda Ibn Ummi Maktum kelib: «Mening manzilim uzoqda, itim bor», dedi. U zot unga bir necha kun ruxsat berdilar, soʻng uning itini ham oʻldirishga amr qildilar.Жобир ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Мадинанинг итларини ўлдиришга амр қилдилар. Шунда Ибн Умми Мактум келиб: «Менинг манзилим узоқда, итим бор», деди. У зот унга бир неча кун рухсат бердилар, сўнг унинг итини ҳам ўлдиришга амр қилдилар.