Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Hudaybiya kuni odamlar chanqadi. Rasululloh ﷺning oldilarida bir charm idish bor edi, u zot undan tahorat qilardilar. Shunda odamlar u zot tomon yopirilishdi. U zot: «Sizlarga nima boʻldi?» dedilar. Ular: «Yo Rasululloh, oldingizdagidan boshqa ichadigan ham, tahorat qiladigan ham suvimiz yoʻq», deyishdi. Shunda Rasululloh ﷺ qoʻllarini idishga qoʻydilar va suv u zotning barmoqlari orasidan buloqlardek qaynab chiqa boshladi; biz ichdik va tahorat qildik. Men: «Nechta edingizlar?» dedim. U: «Agar yuz ming boʻlganimizda ham, u bizga kifoya qilardi. Biz ming besh yuz (kishi) edik», dedi.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Ҳудайбия куни одамлар чанқади. Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларида бир чарм идиш бор эди, у зот ундан таҳорат қилардилар. Шунда одамлар у зот томон ёпирилишди. У зот: «Сизларга нима бўлди?» дедилар. Улар: «Ё Расулуллоҳ, олдингиздагидан бошқа ичадиган ҳам, таҳорат қиладиган ҳам сувимиз йўқ», дейишди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ қўлларини идишга қўйдилар ва сув у зотнинг бармоқлари орасидан булоқлардек қайнаб чиқа бошлади; биз ичдик ва таҳорат қилдик. Мен: «Нечта эдингизлар?» дедим. У: «Агар юз минг бўлганимизда ҳам, у бизга кифоя қиларди. Биз минг беш юз (киши) эдик», деди.