حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ حَدَّثَنَا الْقَاسِمُ يَعْنِي ابْنَ الْفَضْلِ وَهُوَ الْحُدَّانِيُّ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ الْمُهَلَّبِ عَنْ طَلْقِ بْنِ حَبِيبٍ قَالَكُنْتُ مِنْ أَشَدِّ النَّاسِ تَكْذِيبًا بِالشَّفَاعَةِ حَتَّى لَقِيتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ فَقَرَأْتُ عَلَيْهِ كُلَّ آيَةٍ ذَكَرَهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِيهَا خُلُودُ أَهْلِ النَّارِ فَقَالَ يَا طَلْقُ أَتُرَاكَ أَقْرَأَ لِكِتَابِ اللَّهِ مِنِّي وَأَعْلَمَ بِسُنَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاتُّضِعْتُ لَهُ فَقُلْتُ لَا وَاللَّهِ بَلْ أَنْتَ أَقْرَأُ لِكِتَابِ اللَّهِ مِنِّي وَأَعْلَمُ بِسُنَّتِهِ مِنِّي قَالَ فَإِنَّ الَّذِي قَرَأْتَ أَهْلُهَا هُمْ الْمُشْرِكُونَ وَلَكِنْ قَوْمٌ أَصَابُوا ذُنُوبًا فَعُذِّبُوا بِهَا ثُمَّ أُخْرِجُوا صُمَّتَا وَأَهْوَى بِيَدَيْهِ إِلَى أُذُنَيْهِ إِنْ لَمْ أَكُنْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ يَخْرُجُونَ مِنْ النَّارِ وَنَحْنُ نَقْرَأُ مَا تَقْرَأُ
Talq ibn Habib aytdi: Men shafoatni eng qattiq inkor qiladigan kishilardan edim. Nihoyat Jobir ibn Abdullohni uchratdim va unga Alloh azza va jalla doʻzax ahlining abadiy qolishini zikr qilgan har bir oyatni oʻqib berdim. Shunda u: «Ey Talq, oʻzingni mendan koʻra Allohning kitobini yaxshiroq oʻqiydigan va Rasululloh ﷺning sunnatini yaxshiroq biladigan deb oʻylaysanmi?» dedi. Men uning oldida oʻzimni pastga oldim va: «Yoʻq, Allohga qasamki, aksincha, sen mendan koʻra Allohning kitobini yaxshiroq oʻqiysan va uning sunnatini mendan yaxshiroq bilasan», dedim. U dedi: «Sen oʻqigan (oyatlar)ning ahli — mushriklardir. Lekin baʼzi qavm gunohlar qilib, ular sababli azoblanadilar, soʻng chiqariladilar». Soʻng u qoʻllarini quloqlariga tomon eltib: «Agar men Rasululloh ﷺning: ‹Ular doʻzaxdan chiqadilar›, deganlarini eshitmagan boʻlsam, mana shu ikkovi kar boʻlsin. Biz ham sen oʻqiyotgan (Qurʼon)ni oʻqiymiz», dedi.Талқ ибн Ҳабиб айтди: Мен шафоатни энг қаттиқ инкор қиладиган кишилардан эдим. Ниҳоят Жобир ибн Абдуллоҳни учратдим ва унга Аллоҳ азза ва жалла дўзах аҳлининг абадий қолишини зикр қилган ҳар бир оятни ўқиб бердим. Шунда у: «Эй Талқ, ўзингни мендан кўра Аллоҳнинг китобини яхшироқ ўқийдиган ва Расулуллоҳ ﷺнинг суннатини яхшироқ биладиган деб ўйлайсанми?» деди. Мен унинг олдида ўзимни пастга олдим ва: «Йўқ, Аллоҳга қасамки, аксинча, сен мендан кўра Аллоҳнинг китобини яхшироқ ўқийсан ва унинг суннатини мендан яхшироқ биласан», дедим. У деди: «Сен ўқиган (оятлар)нинг аҳли — мушриклардир. Лекин баъзи қавм гуноҳлар қилиб, улар сабабли азобланадилар, сўнг чиқариладилар». Сўнг у қўлларини қулоқларига томон элтиб: «Агар мен Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Улар дўзахдан чиқадилар›, деганларини эшитмаган бўлсам, мана шу иккови кар бўлсин. Биз ҳам сен ўқиётган (Қуръон)ни ўқиймиз», деди.