حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُلِكُلِّ نَبِيٍّ دَعْوَةٌ قَدْ دَعَا بِهَا فِي أُمَّتِهِ وَخَبَّأْتُ دَعْوَتِي شَفَاعَةً لِأُمَّتِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَعْنِي النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Har bir paygʻambar uchun bir duo borki, uni oʻz ummatida (ummati uchun) qilgan; men esa oʻz duoimni qiyomat kuni ummatimga shafoat (qilish maqsadida) yashirib qoʻydim», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Ҳар бир пайғамбар учун бир дуо борки, уни ўз умматида (уммати учун) қилган; мен эса ўз дуоимни қиёмат куни умматимга шафоат (қилиш мақсадида) яшириб қўйдим», дедилар.