حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا الْمُبَارَكُ حَدَّثَنِي نَصْرُ بْنُ رَاشِدٍ عَمَّنْ حَدَّثَهُ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْأَنْصَارِيِّ قَالَتُوُفِّيَ رَجُلٌ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ بَنِي عُذْرَةَ فَقُبِرَ لَيْلًا فَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُقْبَرَ الرَّجُلُ لَيْلًا حَتَّى يُصَلَّى عَلَيْهِ إِلَّا أَنْ يَضْطَرُّوا إِلَى ذَلِكَ
Jobir ibn Abdulloh al-Ansoriy aytdi: Rasululloh ﷺ zamonlarida Bani Uzradan bir kishi vafot etdi va kechasi dafn qilindi. Shunda Rasululloh ﷺ kishi ustiga janoza namozi oʻqilmaguncha uni kechasi dafn qilishdan qaytardilar, magar shunga majbur boʻlsalar, boshqa gap.Жобир ибн Абдуллоҳ ал-Ансорий айтди: Расулуллоҳ ﷺ замонларида Бани Узрадан бир киши вафот этди ва кечаси дафн қилинди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ киши устига жаноза намози ўқилмагунча уни кечаси дафн қилишдан қайтардилар, магар шунга мажбур бўлсалар, бошқа гап.