حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا عَوْفٌ الْأَعْرَابِيُّ، عَنْ مَعْبَدٍ الْجُهَنِيِّ، عَنْ حُمْرَانَ بْنِ أَبَانَ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَدَعَا بِمَاءٍ فَتَوَضَّأَ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ وُضُوئِهِ تَبَسَّمَ فَقَالَ هَلْ تَدْرُونَ مِمَّا ضَحِكْتُ قَالَ فَقَالَ تَوَضَّأَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَمَا تَوَضَّأْتُ ثُمَّ تَبَسَّمَ ثُمَّ قَالَ هَلْ تَدْرُونَ مِمَّ ضَحِكْتُ قَالَ قُلْنَا اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا تَوَضَّأَ فَأَتَمَّ وُضُوءَهُ ثُمَّ دَخَلَ فِي صَلَاتِهِ فَأَتَمَّ صَلَاتَهُ خَرَجَ مِنْ صَلَاتِهِ كَمَا خَرَجَ مِنْ بَطْنِ أُمِّهِ مِنْ الذُّنُوبِ.
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu) huzurida edik. U suv soʻrab, taharat oldi. Taharatini tugatgach, u tabassum qildi va: «Nima uchun kulganimni bilasizlarmi?» dedi. Soʻng: «Rasululloh ﷺ men taharat olganimdek taharat oldilar, soʻng tabassum qilib: ‹Nima uchun kulganimni bilasizlarmi?› dedilar. Biz: ‹Alloh va uning Rasuli bilarroqdir›, dedik. Shunda u zot: ‹Banda taharat olib, taharatini mukammal ado etsa, soʻng namozga kirib, namozini mukammal ado etsa, u onasining qornidan chiqqanidek gunohLardan pok holda namozidan chiqadi›, dedilar», dedi.