حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كُنْتُ أُصَلِّي فَمَرَّ رَجُلٌ بَيْنَ يَدَيَّ فَمَنَعْتُهُ فَأَبَى فَسَأَلْتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ فَقَالَ لَا يَضُرُّكَ يَا ابْنَ أَخِي.
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi namoz oʻqiyotgan edi, oldidan bir odam oʻtdi, u toʻsmoqchi boʻldi, biroq oʻtgan kishi koʻnmadi. Shunda Usmon ibn Affondan soʻralganida, u: «Ey birodarimning oʻgʻli, bu senga zarar qilmaydi», dedilar.