حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ، حَدَّثَنِي زِيَادُ بْنُ أَيُّوبَ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، قَالَ زَعَمَ أَبُو الْمِقْدَامِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ أَبِي الْحَسَنِ، قَالَ دَخَلْتُ الْمَسْجِدَ فَإِذَا أَنَا بِعُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مُتَّكِئٌ عَلَى رِدَائِهِ فَأَتَاهُ سَقَّاءَانِ يَخْتَصِمَانِ إِلَيْهِ فَقَضَى بَيْنَهُمَا ثُمَّ أَتَيْتُهُ فَنَظَرْتُ إِلَيْهِ فَإِذَا رَجُلٌ حَسَنُ الْوَجْهِ بِوَجْنَتِهِ نَكَتَاتُ جُدَرِيٍّ وَإِذَا شَعْرُهُ قَدْ كَسَا ذِرَاعَيْهِ.
Hasan ibn Abulhasan (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Masjidga kirdim va Usmon ibn Affonni (roziyallohu anhu) ridosiga suyanib oʻtirgan holda koʻrdim. Uning oldiga ikki suvchi bir-biri bilan janjallashib daʼvolashib keldi, u ular oʻrtasida hukm chiqardi. Soʻng men uning oldiga kelib, unga nazar soldim: u chiroyli yuzli kishi ekan, yuzida chechak izlari bor edi, sochi esa bilaklarini qoplab turardi.