حَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ، أَخْبَرَنَا مُوسَى بْنُ وَرْدَانَ، قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ، يَقُولُ سَمِعْتُ عُثْمَانَ، يَخْطُبُ عَلَى الْمِنْبَرِ وَهُوَ يَقُولُ كُنْتُ أَبْتَاعُ التَّمْرَ مِنْ بَطْنٍ مِنْ الْيَهُودِ يُقَالُ لَهُمْ بَنُو قَيْنُقَاعٍ فَأَبِيعُهُ بِرِبْحِ الْآصُعِ فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا عُثْمَانُ إِذَا اشْتَرَيْتَ فَاكْتَلْ وَإِذَا بِعْتَ فَكِلْ.
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U minbar ustida turib xutba qilar ekan, shunday dedi: «Men yahudiylardan Banu Qaynuqoʻ deb ataladigan bir qavmdan xurmo sotib olar va uni soʻlab (oʻlchov ustiga) foyda bilan sotardim. Bu Nabiy ﷺga yetdi. Shunda u zot: ‹Ey Usmon! Sotib olsang, oʻlchab ol; sotsang, oʻlchab ber›, dedilar».